Idea Ficus 📁

Canzoncine

Canzoni sparse

CanzoneParolineOriginaliMusica
а потом настала тишь
ru
На заре светлей не стало мне,
глаза, как звезды, закатились,
и отлетела прочь душа.

Вижу, как ночь склонилась перед нами,
и ветер налетел, дождями
пригнув к земле сухой камыш.

Вижу, как ночь склонилась перед нами.

И в глазах ее пустых
кровь, текущую из раны,
взгляды, что в последний раз 
скрестились,
руки, что в последний раз 
сомкнулись,
губы, что в последний раз 
шепнули.

А потом настала тишь.
el
(Μια αυγή το φως δε φάνηκε,
βαθιά τα μάτια βασιλέψαν,
μια αυγή μου πήραν την ψυχή...)

Είδα τη νύχτα δίπλα μας να γέρνει, 
τον άνεμο βροχή να φέρνει 
και να λυγίζει η καλαμιά.

Είδα τη νύχτα δίπλα μας να γέρνει.

Μες στις άδειες σου ματιές 
έσταξε η πληγή το αίμα, 
άστραψαν στερνή φορά 
τα μάτια, 
μίλησαν στερνή φορά 
τα χείλη, 
σμιξανε στερνή φορά 
τα χέρια.

Και ήρθε πάλι η ερημιά.
Ερημιά
аргонавты
ru
Немного хлеба и олив. Свеча. Подсвечник.
Чужбины горькая соленая вода.
Конь может мчаться и без всадника, конечно,
но как ни мчись, не обогнать тебе года.
Позарастали тропы в прошлое навечно,
и не найти теперь их больше никогда.

Из чьих же рук ты взял с улыбкой лук и стрелы,
чей поцелуй благословил тебя в поход,
чтобы пройдя победным маршем Дарданеллы,
ты за Босфором в рабство продан был, как скот?
Кто искалечил этот дух и это тело?
Чье имя шепчешь ты ночами напролет?

Кто за спиною у тебя тасует карты,
твою судьбу бросая ставкою в игру?
Кто регулирует восходы и закаты,
и холод севера, и южную жару?
И сколько странствий, и надежд, и мук утраты,
сгорев дотла, исчезли пеплом на ветру?
(el)
Λίγο ψωμί λίγες ελιές και το λυχνάρι
και το νερό της ξενιτιάς σου τ’ αλμυρό,
τ’ άλογα τρέχουν `κει χωρίς τον καβαλάρη
μα ποιος προφταίνει να κερδίσει τον καιρό,
τώρα που ο κόσμος είναι πόρτα με χορτάρι
κι όσο να ψάξω στη ζωή δε θα σε βρω.

Ποιος σου `χε τάξει να χαμογελάς τοξότη
με μιαν ευχή κι ένα φιλί σαν φυλαχτό;
Στην Προποντίδα να περάσεις στρατιώτη
και να πουλιέσαι στο παζάρι για σφαχτό,
ποιος σου `χε τάξει τη ζωή και τον καημό της
και να κοιμάσαι μ’ έναν ψεύτικο Θεό;

Ποιος φίλος έπαιξε τη μοίρα σου στα ζάρια,
πίσω από σένα ποιος μοιράζει τα χαρτιά,
ποιος κανονίζει τις αυγές και τα φεγγάρια
και ποιος αλλάζει τον βοριά και το νοτιά;
Τόσα ταξίδια και καημοί τόσα κουφάρια
άδικα πήγαν των αδίκων στην φωτιά.
Αργοναύτες
башмачки
ru
Вот вырастешь большая, девочка моя,
ждет тебя путь нелёгкий, ждет неблизкий путь,
долгая ждет дорога в дальние края,
весь мир увидишь ты, благословенна будь.
Вот тебе башмачки, что приведут домой.
Спи, мой цветок весенний, спи, любимый мой.

И приведет тебя дорога на восток,
очутишься в краях безлюдных, диких ты.
Руки о камни раня, будешь рыть песок,
жаркий песок пустыни, чтоб найти воды.
Вот тебе башмачки, что приведут домой.
Спи, мой цветок весенний, спи, любимый мой.

И той воды напившись, вдруг увидишь ты,
как расцветёт в пустыне дерево мечты.
Вот тебе башмачки, что приведут домой.
Спи, мой цветок весенний, спи, любимый мой.
(el)
Όταν θα μεγαλώσεις κοριτσάκι μου
θα πάρεις ένα δρόμο, δρόμο δύσκολο,
μακρύ πολύ να ξέρεις, δρόμο αλαργινό.
Τον κόσμο θα γνωρίσεις, αχ να σε χαρώ.
Να και το σανδαλάκι για το γυρισμό.
Μήλο μου μυρωμένο μήλο μου μικρό.

Κι ο δρόμος θα σε φέρει, κοριτσάκι μου
ψηλά στις αμαζόνες και στον Καύκασο.
Στην έρημο να ψάξεις και στην άβυσσο,
την άμμο να τρυπήσεις και να βρεις νερό.
Να και το σανδαλάκι για το γυρισμό,
Μήλο μου μυρωμένο, μήλο μου μικρό.

Κι απΆ το νερό της άμμου μες το φως θα βγει,
το δέντρο αυτό του ονείρου να λευτερωθεί.
Να και το σανδαλάκι για το γυρισμό,
Μήλο μου μυρωμένο, μήλο μου μικρό.
Αμαζών το σανδαλάκι
как узнать мне это
ru
А если ты всего лишь крохотный камешек
в дикой глуши,
а если ты одинокий цветок цикламена
где-то в горах,
а если ты звезда, затерянная
на небесах,
как узнать мне это?

А если ты вечерний дождь
на берегу,
а если ты дым парохода
в морской дали,
а если ты старинная икона
в какой-нибудь церкви,
как узнать мне это?

А если ты терновый шип 
в моем сердце,
и я люблю тебя,
как узнать мне это?
(el)
Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα
σε μια ερημιά
αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο
στο βουνό
αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο
στον ουρανό
πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι μια βραδινή βροχή
στη θάλασσα
αν είσαι ένας βαπορίσιος καπνός
στο πέλαγος
αν είσαι ένα παλιό εικόνισμα
σε μια εκκλησιά
πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι ένα αγκάθι
στην καρδιά μου
εγώ που σ’ αγαπώ
πώς θες να το ξέρω;
Πώς θες να το ξέρω
на балконе ночи
ru
Чтобы в сад слетались к ночи птицы,
сеял я траву, сажал кусты,
но луну заставил кто-то скрыться,
и объятья космоса пусты.

И на балконе ночи,
где мёрзнет небосклон,
лишь прах любви усопшей,
да лёгкой дымкой сон.

Юность пронеслась шальным потоком,
крут и долог времени подъем.
Ты была тростинкой одинокой
на ветру, а я был камышом.

И на балконе ночи,
где мёрзнет небосклон,
лишь прах любви усопшей,
да лёгкой дымкой сон.
(el)
Έσπειρα στον κήπο σου χορτάρι
να `ρχονται το βράδυ τα πουλιά
τώρα ποιο φεγγάρι σ’ έχει πάρει
κι άδειασε τού κόσμου η αγκαλιά

Στης νύχτας το μπαλκόνι
παγώνει ο ουρανός
κι είν’ η αγάπη σκόνη
και τ’ όνειρο καπνός

Κύλησαν τα νιάτα στο ποτάμι
κι έγινε ο καιρός ανηφοριά
Ήμουνα στον άνεμο καλάμι
κι ήσουνα στην μπόρα λυγαριά





Τ΄ όνειρο καπνός
на потаенном берегу
ru
На потаённом берегу 
в полдень нам жарко было,
и пить хотелось, но горчила
вода, касаясь губ.

Там, на песке, мы имена
прекраснейших на свете
писали, но поднялся ветер,
стирая письмена.

Сколько же страсти, и души,
и боли, и улыбки
мы в жизнь вложили – по ошибке! –
и изменили жизнь.
 (x2)
(el)
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της
Ωραία που φύσηξε ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή.

Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Άρνηση
(Στο περιγιάλι το κρυφό)
сон
el
Κοιμούμαι και η καρδιά μου ξαγρυπνά, 
κοιτάζει τ’ άστρα στον ουρανό και το δοιάκι
και πώς ανθοβολά το νερό στο τιμόνι.
ru
Уснул я, а сердце бодрствует в ночи,
следит за звёздами в небесах, и за штурвалом,
и лепестками брызг, осыпающими лодку.
Όνειρο
ты у окна стоял
ru
Ты у окна стоял, плечом
загородив широким
всю даль морскую, и причал,
и все рыбачьи лодки.

Дом заполняла тень твоя,
казалась непомерной,
над ухом у тебя сиял
цветок звезды вечерней.

Окно же наше мнилось мне
вратами в мир заветный,
что открывались в космос, где
сияли звезды, свет мой.

Стоял, пленен игрою волн,
закатом окровавлен,
казалось мне, ты – рулевой,
а комната – кораблик.

И в теплый вечер голубой
ты парус свой беспечно
поставил, и увлек с собой
меня дорогой млечной.

Но налетела вдруг волна,
и треснул руль, ломаясь,
и на морское дно одна
теперь я погружаюсь.
el
Στο παραθύρι στεκόσουν
κι οι δυνατές σου οι πλάτες
φράζαν ακέρια τη μπασιά
τη θάλασσα τις τράτες.

Κι ο ίσκιος σου σαν αρχάγγελος
πλημμύριζε το σπίτι
κι εκεί στ’ αυτί σου σπίθιζε
η γαζία τ’ αποσπερίτη.

Κι ήταν το παραθύρι μας
η θύρα όλου το κόσμου
κι έβγαζε στον παράδεισο
που τ’ άστρα ανθίζαν φως μου.

Κι ως στεκόσουν και κοίταζες
το λιόγερμα ν’ ανάβει
σαν τιμονιέρης φάνταζες
κι η κάμαρα καράβι.

Και μες στο χλιό και γαλανό
το απόβραδο έγια λέσα
μ’ αρμένιζες στη σιγαλιά
του γαλαξία μέσα.

Και το καράβι βούλιαξε
κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό
πλανιέμαι τώρα μόνη.
Στο παραθύρι στέκοσουν
фиалковые горы
ru
У горных склонов цвет фиалковый,
цвет поцелуев и любви,
и тот же цвет у глаз твоих. Черно
лишь одиночество, увы.

Тот поезд, что тебя умчал давно,
мне горем сердце раздавил.
Его свисток рыдает жалобно
на переезде об одном:

Веткой иль камнем
был я на пути твоем,
ты же была мне
и водою, и огнем.
 
Ты птицей с опереньем золотым
в руках лежала у меня,
с зарею сладко щебетала ты,
стихала на закате дня.

Теперь один брожу я по лесам,
считаю листья желтые,
и лишь одно не исчисляется
безмерное безмолвие.   

Веткой иль камнем
был я на пути твоем,
ты же была мне
и водою, и огнем.
(el)
Μενεξεδένια ήταν τα βουνά
μενεξεδένια τα φιλιά
μενεξεδένια ήταν τα μάτια σου
κατάμαυρη είναι η μοναξιά.

Το τρένο αυτό που σε ξερίζωσε
μου σκίζει πάντα την καρδιά
το σφύριγμά του είναι για μέ λυγμός
το πέρασμά του είναι καημός.

Ήμουν για σένα 
ο διαβάτης που περνά
ήσουν για μένα 
το νερό και η φωτιά.

Σε κράτησα μέσα στα χέρια μου
σα νά ‘σουνα μικρό πουλί
με την αυγή γλυκοκελάηδησες
το δειλινό είχες χαθεί.

Κι εγώ στα δάση τώρα τριγυρνώ
μετρώ τα κίτρινα κλαδιά
μετρώ τα φύλλα που ξεράθηκαν
την άμετρη μετρώ ερημιά.





Μενεξεδένια τα βουνά
я все сказал в единый миг
ru
Я все сказал в единый миг
об облаках, о плачущем прибое,
о только мне понятных жестах рук твоих
над столиком, забрызганным водою.
Обиняком и напрямик
я все сказал в единый миг,
сказал о нас с тобою.

Сказал я пеной на волне,
водоворотом тёмным, рвущим в клочья,
собакой, чашкой кофе, тенью на стене
и картой, что легла, судьбу пророча.
Прилюдно и наедине
сказал я пеной на волне,
сказал однажды ночью.

Я всё успел тебе сказать,
пока над нас созвездия глядели,
а мне лишь стоило взглянуть тебе в глаза,
чтоб платье твоё вспыхнуло на теле.
Сейчас и много лет назад
я всё успел тебе сказать,
сказать на самом деле.
(el)
Σου το `πα για τα σύννεφα
σου το’πα για τα μάτια τα κλαμένα
για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας
πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα.
Στα φανερά και στα κρυφά
σου το `πα για τα σύννεφα.
Για σένα και για μένα.

Σου το `πα με τα κύματα
σου το `πα με τη σκοτεινή ρουφήχτρα
με το σκυλί και με το κλεφτοφάναρο
με τον καφέ και με την χαρτορίχτρα.
Ψιθυριστά και φωναχτά
σου το `πα με τα κύματα.
Σου το `πα μες στη νύχτα.

Σου το `πα τα μεσάνυχτα
σου το `πα τη στιγμή που δε μιλούσες
που με το νου μου μόνο λίγο σ’ άγγιζα
κι άναβε το φουστάνι που φορούσες.
Από κοντά κι από μακριά
σου το `πα τα μεσάνυχτα.
Με τ’ άστρα που κοιτούσες.
Σου το `πα για τα σύννεφα

Poesia Musica Storia*

а потом настала тишь:
10 9 9

аргонавты:
10 9 9 così tante belle rime

башмачки:
10 10 11 <3 ninna nanna

как узнать мне это:
10 8 9 familiare...

на балконе ночи:
10 10 8

на потаенном берегу:
10 8 9

сон:
7 9 9 perché è così corta!

ты у окна стоял:
10 10 10 waow... sarà la familiarità

фиалковые горы:
10 9 8

я все сказал...:
10 10 9

* non è che ho capito così bene tutte le storie


Altre 9


esempio
Testo1
Testo2